Sam

Mimo tego, że osiągnęłam to co chciałam z oczu płynęły mi strumienie łez. Zamiast do wyjścia ruszyłam w górę po schodach, aż na dach. Na samej górze stanęłam na krawędzi i spojrzałam w dół. Całe życie przeleciało mi przed oczami. Myślałam, że myśli rozerwą mi głowę gdy za plecami poczułam czyjś oddech i zrozumiałam, że jestem na dachu starego domu Sama. Obróciłam się, a Sam patrzył się na mnie przestraszonym wzrokiem. Próbował mnie dotknąć i dziwnym trafem udało mu się. Jego ręka stanęła na moim ramieniu.

-Bridgit, to ty?

-Sam jak to możliwe przecież ja jestem…..

-Mówiłem, że tego nie zrozumiesz.-usłyszałam głos Look’a.

-Mówiłam, że nie chcę mieć z Toba nic wspólnego, ale i tak jak to możliwe,że Sam mnie widzi i może dotknąć, a inni nie?

-Poczekaj twój tata zadzwoniła do mnie i powiedział, że jesteś w śpiączce i nie wiadomo czy się obudzisz.

-Sam to skomplikowane. Kiedyś ci o tym opowiem, ale jeszcze nie teraz.

-Nie musisz on o wszystkim wie.

-Słucham? Nawet jemu nie pozwoliłeś mi nic powiedzieć, bo sam to musiałeś zrobić.

-Co ja poradzę samo wyszło.

-Bridgit nie kłóć się teraz z nim, bo nie ma powodu, a ja już o wszystkim wiem i choć to się nie trzyma kupy próbuję to zrozumieć. Co musisz zrobić, żeby do nas wrócić?

-Nie wiem, bo ten o to debli, który tutaj stoi nie chce mi powiedzieć…

-Sam go nie znam! I nie oskarżaj mnie o wszystko co najgorsze, bo sama nie jesteś idealna. Musisz odkryć je sama.

-To nie zmienia faktu, że mam na ciebie focha.

-Rób co chcesz.

-Koniec! Idźcie za mną.

Kłótnia...

I znikł mi z oczu. Byłam oszołomiona, ale gdzieś w moim wnętrzu czułam, że jemu mogę zaufać. Szłam w kierunku wyjścia z tej mrocznej uliczki z dziwnym uczuciem. Na ulicy zauważyłam, że z naprzeciwka rusza mój komitet powitalny, w którego skład wchodzili Kramisha i Look. Byli strasznie wkurzeni.

-Bridgit Cold gdzieś ty się podziewała?      

-Nie twoja sprawa. To, że jestem tu nowa nie znaczy, że musicie być ze mną na każdym kroku, a z resztą czemu ja się wam tłumaczę? To moja sprawa co ja robię.

 W pewnym momencie znowu dopadł mnie straszny ból głowy i zemdlałam.                          Biegłam, biegłam i biegłam, a las wydawał się nie mieć końca. Na drzewach siedziały małe czerwone postacie, które śmiały się ze mnie. Nareszcie las jednak okazał się mieć koniec, lecz to co tam zobaczyłam było straszne. Zobaczyłam pobojowisko. Rzeka krwi poległych ofiar płynęła mi pod nogami. Nie wiedziałam skąd, ale czułam, że wiatr podpowiada mi, że to nie koniec wojny, a najważniejsze dzieje się na wschodzie. Poczułam nagły przypływ energii. Chciałam biec, ale stopy przywarły mi do ziemi i się obudziłam. Otworzyłam oczy i byłąm bardzo wyspana. Miałam nadzieję, że to wszystko to był tylko zły sen, ale nie obudziłam się w moim nudnym, starym i zniszczonym pokoju, ale w czarnym pomieszczeniu, które było bardzo małe i jedynym meblem tutaj było łóżko i śnieżnobiałe drzwi. W rogu stał Look ze zwieszoną głową.

-Oooo proszę śpiąca królewna się obudziła.

-Nawet teraz musisz być chamski?

-Chamski? Przynajmniej nie jestem wstrętnym samolubem, który nie myśli o innych.

-Sugerujesz coś?

-Nie po prostu już mam cię dość jesteś tu od nie dawna, a już musisz mieszać.

-Posłuchaj chłopczyku. Nie potrzebuję nikogo i najlepiej będzie jeśli swoje dalsze zmagania z powrotem na Ziemię i wykonaniem zdanie będę kontynuować bez ciebie i Kramishy.

-Sama nigdy nie dasz sobie rady. Nie wiesz co tu się dzieje, a jak się dowiesz to już nie będzie ci tak wesoło i nareszcie przestaniesz się tak wymądrzać.

-Ja nie będę sama. Znam kogoś kto nie będzie krytykował mojego każdego kroku i spróbuje mi pomóc.

-Ciemność.

Jego źrenice się rozszerzyły, a na ustach powstał wyraz lęku i nie do wierzenia. Słychać było jak z trudem przełyka ślinę. Zmartwiło mnie to, ale jednocześnie wiedziałam, że dobrze zrobiłam mówiąc mu o moim nowym znajomym.

-Czy ty zwariowałaś?

-Nie jeszcze nie.

-Teraz na pewno nie pozwolę ci trwać w tym sam na sam z nim.

-Nie musisz.

-Ale chcę.

-A przyszło ci do głowy, że ja nie chcę? Mam dość tego, że jestem ciągle muszę być pod czyjąś ciągłą kontrolą.

-Masz dość tak? To chyba ja ma ciebie dość i już lepiej idź do swojego nowego przyjaciela.

-Na pewno pójdę.

Mężczyzna zwany Ciemność...

Kiedy tylko otworzyłam oczy nie zważając na nic dookoła wyszłam z klubu i wróciłam do tej ciemnej alei, którą widziałam w drodze do czarnego drinka. Teraz była ona jeszcze bardziej ciemna i straszna, ale w tej ciemności można było zobaczyć w oddali człowieka. Przywołał mnie do siebie wbrew mojej woli. Nie byłam świadoma tego co robię tak jakbym lunatykowała. Droga, którą przebyłam idąc w kierunku postaci, była krótsza niż można było się spodziewać. To był mężczyzna, ubrany cały na czarno. Miał granatowe, duże oczy, które uważnie mi się przyglądały. Odczytałam z nich lawinę uczuć: smutek, strach, przerażenie, ale również odwagę, zdecydowanie, odwagę i chęć zemsty. Myślałam, że już nic mnie nie zdziwi do momentu kiedy mężczyzna nie zdjął z głowy kaptura. Przypominał mi kogoś. Nagle mnie olśniło. Był bardzo podobny do Toma. Myślałam, że zwariowałam, ale moja głowa odkąd tu przybyłam nie dawała mi żadnych znaków pomyłek i głupoty co w normalnym świecie w moim przypadku byłoby nienaturalne. Zdałam się na instynkt.

-Kim jesteś?

-Pewnie zastanawia cię mój kształt dziewczyno. Nie nie jestem twoim przyjacielem tylko przybrałem kształt jego ciała stare było już przereklamowane. A wracając do twojego pytania jestem niczym, anioły, które spotykam nadają mi różne imiona, ale ja sam uważam siebie za Ciemność.-powiedział z cwanym uśmiechem na twarzy- I będę jednym z twoich towarzyszy w świecie ludzi.

-Ten świat to Ziemia, a pyzatym czy ja mam jeszcze coś do powiedzenia? -Nie pomyślałam, że mogłam powiedzieć za dużo jak na człowieka, który nazywa się Ciemnością. Tylko nawijałam bez końca.- A w ogóle dlaczego ty?

-Bo jestem ci nie zbędny. Tutaj możesz wierzyć tylko nie wielkiej grupie osób, bo w tym świecie wszyscy prędzej czy później sprzymierzają się ze złem. Oprócz mnie.

-Skąd mam wiedzieć, że mogę ci ufać? – zapytałam z zakłopotaniem- A może ty też masz coś związanego ze złem?

-Szybko się uczysz. Mi też nie musisz ufać. Nikomu nie musisz ufać, ale ktoś cię musi nauczyć jak wykorzystać anioły.

-Po co mam je wykorzystywać? Musisz mówić urywkami?- wybuchłam wściekła i zniecierpliwiona- Dlaczego tu w trafiłam? – to było pytanie, które skierowałam sama do siebie, ale on i tak na nie odpowiedział.

-Bo zostałaś wybrana wystarczy, że poskładasz sobie wszystkie elementy tej układanki.

-Nie rozumiem.

-Nikt nie może się dowiedzieć o tej rozmowie. I pamiętaj nikomu nie ufaj.