Sam

Mimo tego, że osiągnęłam to co chciałam z oczu płynęły mi strumienie łez. Zamiast do wyjścia ruszyłam w górę po schodach, aż na dach. Na samej górze stanęłam na krawędzi i spojrzałam w dół. Całe życie przeleciało mi przed oczami. Myślałam, że myśli rozerwą mi głowę gdy za plecami poczułam czyjś oddech i zrozumiałam, że jestem na dachu starego domu Sama. Obróciłam się, a Sam patrzył się na mnie przestraszonym wzrokiem. Próbował mnie dotknąć i dziwnym trafem udało mu się. Jego ręka stanęła na moim ramieniu.

-Bridgit, to ty?

-Sam jak to możliwe przecież ja jestem…..

-Mówiłem, że tego nie zrozumiesz.-usłyszałam głos Look’a.

-Mówiłam, że nie chcę mieć z Toba nic wspólnego, ale i tak jak to możliwe,że Sam mnie widzi i może dotknąć, a inni nie?

-Poczekaj twój tata zadzwoniła do mnie i powiedział, że jesteś w śpiączce i nie wiadomo czy się obudzisz.

-Sam to skomplikowane. Kiedyś ci o tym opowiem, ale jeszcze nie teraz.

-Nie musisz on o wszystkim wie.

-Słucham? Nawet jemu nie pozwoliłeś mi nic powiedzieć, bo sam to musiałeś zrobić.

-Co ja poradzę samo wyszło.

-Bridgit nie kłóć się teraz z nim, bo nie ma powodu, a ja już o wszystkim wiem i choć to się nie trzyma kupy próbuję to zrozumieć. Co musisz zrobić, żeby do nas wrócić?

-Nie wiem, bo ten o to debli, który tutaj stoi nie chce mi powiedzieć…

-Sam go nie znam! I nie oskarżaj mnie o wszystko co najgorsze, bo sama nie jesteś idealna. Musisz odkryć je sama.

-To nie zmienia faktu, że mam na ciebie focha.

-Rób co chcesz.

-Koniec! Idźcie za mną.